чӣ такдири дуру дарозе дорад. Ширкату давлатҳои зиёд, ҳатто Шӯравии бузург сохтмони онро кашола дода, оқибат насохта, партофта рафтанд. Имрӯз, ки миллати тоҷик тасмим гирифтааст, онро бо қувваю маблағи худ созад, аҷнабиёне, ки дар тӯли таърих ободии давлати тоҷиконро намехостанд, дар бунёди он низ мехоҳанд монеъ шаванд. Ба фикрам хонанда дарк кард, ки сухан дар бораи кадом аҷнаби меравад. Аммо яқин аст, ки миллати тоҷик аз ин тасмими пешгирифтаи худ дигар оқиб намегардад. Баҳсҳо дар рӯзномаю маҷаллаҳо, сомонаҳо дар тамоми ВАО имрузҳо идома доранд ва дар ин замина ширинкороне буданд, ки чанд латифаҳои намакин эҷод карданд, ки манзуратон мегардонем:
Ислом Каримов дар сартарошхона
Президенти Узбакистон дар сартарошхона мӯи сарашро кӯтоҳ карда истодааст. Мӯи сари Каримов дароз ва дар сараш часпидаги буд, ки барои устои сартарош кӯтох кардан душвори мекард. Ба сари сартарош ба ногаҳ фикре меояд. Қарор мекунад, ки шеъри Роғунро хонад ва мехонад: Читать далее…
Filed under: Асосӣ, Рогун, Точик, Точикистон, Узбак, анекдот









Тозатарин вокунишҳо