Шӯрбахтӣ
Аз тақдир ҳаргиз нанолед! Шояд барои ӯ низ бо Шумо будан он қадар хушоянд нест.
Бенасиб
Мардикори тоҷик ду дона хлебу як қуттӣ сигор харид, дар роҳ бо хадамоти пайроҳадории милисаҳои рус вохӯрду донист: Насиба надоштааст.
Эълон
Дар сутуни хати сарҳад: «Сарҳадшиканони мӯҳтарам! Бо сабаби норасоии лавозимоти ҳарбӣ дигар тирҳои огоҳикунанда ба ҳаво парронда намешаванд».
Filed under: Тоҷикистон, Анекдоты, Душанбе, Латифахо, М. Максадуллох, Таджикистан, таджикский журналист










Тозатарин вокунишҳо